Η δική μας … «Ιθάκη»

{Φέτος, δουλέψαμε πολύ με το ποίημα του Κ. Π. Καβάφη, «Ιθάκη».

Ελάτε να το «διαβάσετε» μαζί μας, μέσα από τα δικά μας μάτια!

Σάρα, Ρέφικα, Μπαϊράμ, Σαλή, Μάι, Ντιλάν, Μπελκιά}

Ιθάκη

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

(Επιμέλεια Γ. Π. Σαββίδη. Τα Ποιήματα, Τ. Α’ 1897 – 1918, Ίκαρος 1963
Advertisements

Μια φορά κι έναν καιρό…

 

Μπαϊράμ: Η τσάντα μου

«Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια τσάντα που είχε έρθει από την Αγγλία, από τον φίλο μου, δώρο.

Κάθε μέρα, την έπαιρνα στο σχολείο και μου κουβαλούσε πολύ βαριά πράγματα. Την πέταγα από κει και από δω, σκούπιζε το πάτωμα.

Εξαιτίας αυτού, μια μέρα που έβρεχε, η τσάντα μου βράχηκε. Με τα βιβλία μου. Και πήρα τιμωρία και δεν μπόρεσα να πάω σχολείο.

Μέχρι που στο τέλος, την χτύπησα, την έσκισα και την πέταξα στα σκουπίδια.»

*****

Ρεφικά: Το κορίτσι και το σκυλάκι

«Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα κορίτσι. Όλοι το πείραζαν αυτό το κορίτσι και δεν είχε φίλους. Μια μέρα που πήγαινε σπίτι της, είδε ένα σκυλάκι μόνο του. Και είπε «Κι εσύ είσαι μόνο σου σαν εμένα». Και του έφτιαξε σπίτι για να μείνει κάπου και…

Κάθε μέρα, πήγαινε να το δει και να του δώσει φαγητό και νερό. Και μια μέρα βγήκε από το σχολείο και πήγε κοντά του. Πήρε το σκυλάκι έξω να κάνουν μαζί βόλτα. Εκεί άνοιξαν τα κορδόνια της και δεν τα είδε, τα πάτησε κι έπεσε μέσα στη λάσπη.

Εξαιτίας αυτού, μετά πήγε στο σπίτι της και η μητέρα της φώναξε και της είπε να μην ξαναπάει κοντά στο σκυλάκι. Το κορίτσι τότε έκλαψε και είπε: «Είναι μοναχός του! Είναι ο μόνος φίλος μου το σκυλί!» Και δεν πήγαινε στο σχολείο έτσι. Και η μητέρα της αναγκάστηκε να το πάρει στο σπίτι.

Μέχρι που στο τέλος, όταν έφερε η μητέρα της το σκυλί στο σπίτι, το κοριτσάκι αγκάλιασε και το σκυλάκι και τη μητέρα της. Άρχισε να πηγαίνει πάλι σχολείο κι εκεί βρήκε καινούριους φίλους.»

*****

Μάι: Το κόκκινο τριαντάφυλλο

«Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο δίπλα από το σπίτι μας. Αυτό το τριαντάφυλλο ήταν πάρα πολύ ωραίο και κόκκινο χρώμα που είχε, ήταν φανταστικό. Σε όλα τα παιδιά τους άρεσε το κόκκινο τριαντάφυλλο. Αυτό το τριαντάφυλλο είχε μία φανταστική μυρωδιά. Η μυρωδιά του έφτανε μέχρι το παράθυρό μου και μου άρεσε πάρα πολύ.

Κάθε μέρα, όταν πήγαινα σχολείο, έπαιρνα ένα μπουκάλι νερό για να το ποτίσω, για να μην ξεραθεί και γίνει χάλια, επειδή μου αρέσει να φροντίζω τα φυτά και να μην τα βλέπω χάλια.

Εξαιτίας αυτού, όταν πήγα Αίγυπτο για δύο μήνες και ήρθα ξανά στην Ελλάδα, πήγα σπίτι και είδα το τριαντάφυλλο να μην υπάρχει και στενοχωρήθηκα πάρα πολύ. Και έκλαιγα επειδή το αγαπούσα πάρα πολύ και μου έλειψε η μυρωδιά του.

Μέχρι που στο τέλος, αποφάσισα να φυτέψω ένα δικό μου τριαντάφυλλο και να είναι ωραίο και να έχει φανταστική και ωραία μυρωδιά. Έτσι πήγα και αγόρασα σπόρους. Και όταν πήγα σπίτι, πήρα μια ωραία γλάστρα και έβαλα χώμα μέσα της και μετά έβαλα τους σπόρους και έβαλα νερό. Μετά από μία εβδομάδα βγήκε το κόκκινο τριαντάφυλλο. Είμαι τόσο χαρούμενη, επειδή φύτεψα το δικό μου τριαντάφυλλο.»

*****

Σαλή: Ένα συρτάρι και το μυστικό του*

«Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένα ρεβόλβερ 7 χιλιοστών εξάσφαιρο που ήταν κλειδωμένο σε ένα συρτάρι ενός σπιτιού κάπου στο Σικάγο το 2001.

Κάθε μέρα, αναζητούσε άτομα να το χρησιμοποιήσουν, με την τρελή τους φαντασία να πραγματοποιηθεί, αλλά πάντα περνούσε απαρατήρητο στο συρτάρι. Εκτός από μια μέρα που ο πατέρας του σπιτιού ξέχασε να το κλειδώσει.

Εξαιτίας αυτού, ο μικρός αδερφός ο Μάικ, επειδή ήταν παιχνιδιάρης και περίεργος, άνοιξε το συρτάρι και βρήκε το μακάβρια θανατηφόρο όπλο πιστεύοντας ότι είναι παιχνίδι.

Μέχρι που στο τέλος, το έστρεψε στο οχτώ μηνών μωρό της οικογένειας και πάτησε τη σκανδάλη. Και αργότερα το έστρεψε στη μητέρα και στον θείο του που ήταν τα θύματα. Όταν ήρθε ο πατέρας του σπιτιού, βλέποντας τα θύματα, ήταν ο επόμενος.

Συμπερασματικά, όλα τα όπλα έχουν μια ιστορία. Ας μην το ξαναζήσουμε. Τα όπλα σεν σκοτώνουν τους ανθρώπους, οι άνθρωποι το κάνουν.»

(*Η ιστορία του Σαλή είναι εμπνευσμένη από ένα βιντέακι στο YouTube, μέρος μιας καμπάνιας ενημέρωσης στην Αμερική για την επικινδυνότητα των όπλων και δήλωσης κατά της χρήσης τους)

*****

Σάρα: Η τεμπέλικη γάτα

«Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε σε ένα σπίτι μια τεμπέλικη γάτα που δεν έκανε τίποτα στο σπίτι, παρά μόνο χάζευε.

Κάθε μέρα, έτρωγε, έπινε και γύρω της παντού σκουπίδια. Το σπίτι της ήταν σαν σκουπιδότοπος.

Εξαιτίας αυτού, αρρώστησε και έγινε πολύ βρωμιάρα. Μια μέρα βγήκε έξω να κάνει βόλτα. Όπως προχωρούσε, κάθε ζώο που περνούσε δίπλα της, λιποθυμούσε από τη μυρωδιά της.

Μέχρι που στο τέλος, ένας σκύλος, φίλος της, γιατρός πήγε και την έκανε καλά. Επίσης της έδωσε μια συμβουλή «Πρέπει να καθαρίσεις το σπίτι σου και θα σε βοηθήσω άμα χρειαστείς τη βοήθειά μου». Τότε η γάτα με τη βοήθεια του σκύλου καθάρισαν το σπίτι και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα!»

 

 

Μικρές ιστορίες από τον Μυστικό Κήπο

Η Νέλα

Τη γάτα μας τη λένε Νέλα. Έχει χρώμα μαύρο και έρχεται στον κήπο για να τον προστατεύει και να βρίσκει την τροφή της. Πριν, αυτή η γάτα ήταν στην Ιερά Οδό και τη φρόντιζε μια γριά που τη λέγανε Μαρία και όταν έφυγε η γάτα από εκεί έκλαιγε η γριά. Η Νέλα ήρθε στον Μυστικό Κήπο και κυνήγαγε όλη μέρα. Και το αγαπημένο της λουλούδι είναι το τριαντάφυλλο και πέρναγε ωραία. Τέλος.

και ο Μανιάτης

Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε μια ομάδα που λεγότανε Μυστικός Κήπος. Εκεί ήταν μια ηρωίδα που τη λέγανε Ελένη. Αυτή ήταν καλύτερη από όλους και ευγενική και βοηθούσε τους άλλους που δεν ξέρανε καλά. Όταν τέλειωνε ο Μυστικός Κήπος, πήγαινε στο σπίτι, έκανε τα μαθήματά της και διάβαζε πολλά βιβλία. Μια μέρα πήγε με τις φίλες της και κάνανε βόλτα, μιλάγανε και γύρισε σπίτι.

Μια μέρα που άρχισε ο Μυστικός Κήπος, ήρθε ένας καινούριος στην ομάδα που τον λέγανε Μανιάτη και αυτός δεν ήξερε τίποτα και όλοι τον κοροϊδεύανε. Εκτός από την Ελένη που ήταν ευγενική.

Η Ελένη μια φορά του μίλησε του Μανιάτη κι εκείνος της λέει, “Τι κάνεις;”

Καλά είμαι”, απάντησε η Ελένη.

Δεν ξέρω γιατί όλοι με κοροϊδεύουνε και δεν νιώθω καλά”, της είπε ο Μανιάτης.

Μην ανησυχείς, θα το κανονίσω εγώ, εντάξει;” είπε η Ελένη.

Εντάξει, γεια σου, Ελένη”.

Γεια σου, θα τα πούμε, Μανιάτη”.

Η Ελένη όταν πήγε σπίτι, βρήκε ένα σαλιγκάρι, το έβγαλε απαλά έξω από το σπίτι και το σαλιγκάρι έφυγε. Την άλλη μέρα, η Ελένη μίλησε για τον Μανιάτη στους άλλους και είπε: “Να μην τον κοροϊδεύετε ποτέ τον Μανιάτη!”.

Εντάξει!”, συμφώνησαν οι άλλοι.

Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα

Ανγκόν

*****

Η γάτα στον κήπο

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μεγάλη οικογένεια που ήταν πλούσια. Είχαν έναν κήπο που τον είχαν ονομάσειΟ μυστικός κήπος”, όπου φύτευαν λουλούδια. Η οικογένεια αυτή ήταν καλή και είχαν και παιδιά. Αγαπούσαν πάρα πολύ τον κήπο τους. Όμως μια μέρα που δεν ήταν κανείς στο σπίτι, είχε μπει μια γάτα και τα είχε χαλάσει όλα. Η οικογένεια, όταν είδε τον κήπο έτσι, έπαθαν σοκ και λυπήθηκαν. Η γάτα το είχε συνηθίσει, να έρχεται και να χαλάει τα πάντα. Την επόμενη μέρα, τα παιδιά πήγαν να δουν τον κήπο και είδαν ποιος το έκανε. Κάθισαν και κουβέντιασαν γιατί τα χαλάει, η γατούλα είπε την ιστορία της ζωής της, ότι δηλαδη δεν έχει οικογένεια, όλο γυρνάει στο δρόμο, δεν την αγαπάει κανείς και γιαυτό ζηλεύει. Η οικογένεια αυτή την αγάπησαν πολύ τη γατούλα και αποφάσισαν να την υιοθετήσουν. Το ίδιο τους αγάπησε και η γάτα. Από εκείνη την ημέρα, η γάτα δεν χάλαγε πια τίποτα στον κήπο.

Μπελκιά

*****

Η Ρέλα από το Λονδίνο

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια γάτα που την έλεγαν Ρέλα. Το χρώμα της ήταν μαύρο και είχε πράσινα μάτια. Ήταν από το Λονδίνο και ήθελε να φύγει από κει γιατί βαρέθηκε κάθε μέρα να βρέχει. Και είπε θα πάει ένα ταξίδι. Σκέφτηκε να πάει στον Μυστικό Κήπο γιατί έχει τα αγαπημένα της λουλούδια, ενώ στο Λονδίνο δεν είχε. Έτσι ξεκίνησε να περπατάει κι όλο έβρεχε, έβρεχε, έβρεχε. Όμως τι να κάνει; Συνέχιζε. Κι επιτέλους έφτασε στον Μυστικό Κήπο. Καθότανε σε μια άκρη κι έβλεπε τα παιδιά και την οικογένεια. Μόλις σκοτείνιασε, τα παιδιά και η οικογένεια μπήκαν μέσα στο σπίτι. Τότε, αφού περίμενε δύο ώρες, η Ρέλα πήγε μέσα στον κήπο. Κι έσκαψε το χώμα, έφαγε τα λουλούδια κι έκανε χάλια τα πάντα. Την άλλη μέρα τα παιδιά και η οικογένεια σηκώθηκαν, έκαναν το πρωινό τους και βγήκαν στον Μυστικό Κήπο. Όμως η Ρέλα είχε κρυφτεί. Είπε ότι θα μπει πάλι το βράδυ.

Όταν είδαν έτσι τον κήπο, στενοχωρήθηκαν πολύ. Πήγανε να αγοράσουν καινούρια φυτά και άρχισαν να φυτεύουν. Μετά έγινε μεσημέρι και φάγανε το μεσημεριανό τους. Βγήκαν όλοι στον κήπο αλλά η Ρέλα δεν είχε έρθει ακόμα. Τα παιδιά και η οικογένεια βγήκαν έξω και καθόντουσαν στον κήπο το απόγευμα. Βράδιασε πάλι και μπήκαν μέσα στο σπίτι. Αφού πέρασαν δύο ώρες, ήρθε ξανά η Ρέλα και χάλασε τον κήπο. Την άλλη μέρα ξύπνησαν, έφαγαν το πρωινό τους και είδαν πάλι τον κήπο χάλια! Τον φτιάξανε, περίμεναν να περάσει το μεσημέρι και να φτάσει πάλι βράδυ για να βρουν τη γάτα και να της μιλήσουν. Η Ρέλα εξήγησε τότε τι είχε πάθει στο Λονδίνο που έβρεχε και δεν είχε λουλούδια και η οικογένεια της είπεΈλα να ζήσεις μαζί με εμάς”. Η Ρέλα απάντησεΝαι”! Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα

Ραζιέ

*****

Βόλτα στον λόφο

Εκείνη τη μέρα που πήγαμε στου Φιλοπάππου και περιπλανιόμασταν στα μονοπάτια του Πικιώνη, ο ήλιος σταμάτησε να φωτίζει, ο χρόνος σταμάτησε να γυρνάει, όλοι άρχισαν να μοιάζουν όμοιοι σαν τα ανθρωπάκια του Γαΐτη, το περιβάλλον άρχισε να λιώνει, ακόμα και το παιδί που κάθεται στο μακρινό παγκάκι και διαβάζει κόμικς και η γάτα που σκάβει το χώμα γύρω από την ελιά. Όλα σταματάνε σιγά σιγά, ο χρόνος γίνεται όλο και πιο αργός, τα φυτά κοιτάζονται, ο βασιλικός ψιθυρίζει στις πιπεριές, τα γεράνια συνομιλούν, οι τηλέγραφοί μας διασυνδέονται, οι πάπυροι στρέφονται προς το σκοτάδι, όλα αρχίζουν να γίνονται σκόνη, εξαφανίζονται και όλα γίνονται μαύρα. Το άπειρο, το τίποτα εμφανίζεται, το τίποτα, το μαύρο, ολομόναχος κοιτάζοντας γύρω, ψάχνοντας για πληθυσμό διαφορετικό όπου όλοι δεν είναι όμοιοι, ψάχνοντας προσωπικότητες κι έτσι το συναίσθημα χάνεται, δεν υπάρχει, χάνονται και τα χαρακτηριστικά, οι αισθήσεις και μένει το τίποτα. Νομίζω ότι αυτό είναι το τέλος, μάλλον πέθανα, αυτό ήταν το τέλος, αλλά μετά ξυπνώ και βλέπω ότι έχω πέσει σε ένα μονοπάτι του Πικιώνη, γύρω μου αγαπητοί άνθρωποι. Μάλλον αυτό δεν ήταν το τέλος, όσο κι αν φαινόταν, μπορεί να ήταν ο θάνατος, αλλά μπορεί και η πραγματικότητα

Σαλή

Χάρτης (Ι) και σπορά!

Ο κήπος ετοιμάζεται για το καλοκαίρι. Με τη σπορά από ηλιοτρόπια, ζίννιες, κατιφέδες και μαργαρίτες που σε πλήρη ανθοφορία θα φέρουν χρώμα, ομορφιά και πεταλούδες στην αυλή.

Στο σαλόνι, όμως, με έμπνευση από το Αρχείο Χαρτογραφικής Κληρονομιάς η Ομάδα ετοίμασε ένα Χάρτη Υποχρεώσεων και Δικαιωμάτων των μελών της:

ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

*Να μαθαίνω

*Να συνεργάζομαι με τους άλλους

*Να διασκεδάζω

ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ

*Να έρχομαι στην ώρα μου

*Να συμμετέχω στην Ομάδα

*Να σέβομαι τον εαυτό μου και τους άλλους