Όταν …ζωντανεύουν οι λέξεις

Ζωγραφίσαμε στίχους από την εξαιρετική έκδοση «κινέζικη ποίηση», πλέθρον 1982, μετάφραση Αμαλίας Τσακνιά. Ο καθένας διάλεξε αυτό που του άρεσε και το έκανε εικόνα.

IMG_20170517_125924

Ιωάννα:

«Είναι το σπάνιο άρωμα που φτάνει από το μαγεμένο λόφο

και σκορπά την πάχνη από τα λούλουδα

και της καρδιάς τη λεπτή καταχνιά», LI TA.I.-PO, Ένα τραγούδι γνήσιας ευτυχίας

Αβά και Χασάν:

«Κοιτάχτε τα χρυσά τ’ ανάκτορα της αυτοκράτειρας,

στα παράθυρα προχωρεί σιωπηλά ο ιστός της αράχνης.», LI TA.I.-PO, Μοιρολόι

Αντέμ:

«Η βροχή πέφτει και πέφτει

το ρολόι χτυπά, ξαναχτυπά.

Έξω στον κήπο η μπανανιά, μπροστά στο τζάμι το κερί’

τέτοιες στιγμές ξεντύνονται και λύνονται οι καημοί σου.», Mo Ch’i-Yung, 11ος-12ος αιώνας μ. Χ., Βροχή

Μεμέτ:

«Το δρόμο χαράκωσαν

λαμπερά σκουλήκια.», Huang Wan-Chiung, 18ος αιώνας μ. Χ., Χωρίς τίτλο

Σαλή:

«Ένα κομμάτι φεγγάρι κρεμάστηκε πάνω απ’ την πόλη.», LI TA.I.-PO, Το τραγούδι μιας φθινοπωριάτικης νύχτας

Ντουϊγκού:

«Μισοφέγγουν, μισοχάνονται τ’ αστέρια.

Δυο σταγόνες, τρεις σταγόνες, αρχινά η βροχή.

Μα το δέντρο ξέρει πως έρχεται φθινόπωρο

ψιθυρίζει το νέο από φύλλο σε φύλλο.», Yuan Mei, 1716-1798 μ.Χ., Σκέψεις μέσα στη νύχτα

Κοράι:

«Τούτη τη νύχτα το ποτάμι φεύγει σιωπηλά,

ανοίγουν τ’ ανοιξιάτικα μπουμπούκια,

το φεγγάρι παρασύρθηκε απ’ το νερό,

η παλίρροια κουβαλάει τ’ αστέρια.», Αυτοκράτορας Yang, 605-617 μ.Χ., Λουλούδια και φεγγαρόφωτο στο ποτάμι της άνοιξης

Μιρέμ:

«Δες το φεγγάρι, κολυμπά σαν ασημένιο πλοίο

πάνω στις γαλανές θάλασσες των ουρανών.

Νιώθω ένα φίνο αεράκι να φυσά

πίσω απ’ τα σκοτεινά πεύκα.

Το δυνατό μελωδικό τραγούδι του ρυακιού διαπερνά το σκοτάδι.», LI TA.I.-PO, Αποχαιρετισμός ΙΙ

 

 

Advertisements

Το όμορφο ποίημα

IMG_20170406_181838Σήμερα ξεφοβηθήκαμε τα βιβλία, ξεφυλλίζοντας πολλά με ποίηση. Φτιάξαμε όλοι μαζί το δικό μας «όμορφο ποίημα», όπως το ονόμασε η ομάδα, αντιγράφοντας ο καθένας ένα στίχο ή μια φράση που μας άρεσε από μεγάλους λογοτέχνες. Ανακατέψαμε τα λόγια του Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ, του Κώστα Καρυωτάκη, του Μαχμούντ Σαμπισταρί και του Τάσου Λειβαδίτη. Η λογοτεχνία είναι κυρίως παιχνίδι.

Ο Σπύρος από τη …Δρακολανδία

Την Πέμπτη 15/12/2016, όσο οι Δρόμοι Ζωής ζούσαν στο ρυθμό του Χριστουγεννιάτικου Bazaar, ο Μυστικός Κήπος υποδέχτηκε το συγγραφέα Σπύρο Γιαννακόπουλο, μαζί με τον Τρύφωνά του από τη Δρακολανδία, το Κορίτσι του με το Ξύλινο  Σπαθί και με την Πορτοκαλάδα με Ανθρακικό…

Συζητήσαμε και διαβάσαμε. Μιλήσαμε για τη Σκωτία και το Τέρας του Λοχ Νες…

Ευχαριστούμε πολύ, Σπύρο για το χρόνο σου και την εμπειρία που μοιράστηκες μαζί μας. 🙂

img_20161215_170936

Ένα δέντρο μεγαλώνει στο Γκάζι

img_20161107_183532

Έξω από το κέντρο των Δρόμων Ζωής μεγαλώνει ένας «αείλανθος ο υψηλότατος» ή αλλιώς «δέντρο του παραδείσου» ή «βρωμοκαρυδιά». Διαβάσαμε λοιπόν απόσπασμα από το «Ένα δέντρο μεγαλώνει στο Μπρούκλιν» (Μπέττυ Σμιθ), αφού πρόκειται για το ίδιο δέντρο, μάθαμε τα επιστημονικά χαρακτηριστικά του φυτού, ακούγοντας μουσικές του Μάνου Χατζιδάκι κι ύστερα τα παιδιά εμπνεύστηκαν μια εικόνα που μοιράζονται μαζί μας, άλλοι ζωγραφίζοντας κι άλλοι γράφοντας:

«Ένιωθα όταν άκουγα το τραγούδι ότι ήμουν η «βρωμοκαρυδιά» που ακούει από τα μαγαζιά μουσική», Χ. – μαθητής Α΄ Γυμνασίου

«Το λουλούδι σήμερα που είδαμε στους Δρόμους Ζωής, εγώ είδα ότι ήταν λυπημένο. Γι’ αυτό είχε γράψει ένα τραγούδι που λέγονταν το «Το λυπημένο τραγούδι». Μετά πήγαμε δίπλα του και μας είπε πώς πέρασε και είχε περάσει λυπημένα γιατί οι άνθρωποι δεν το ήθελαν να είναι εδώ», Κ. – μαθητής Α΄ Γυμνασίου

«Λίγη περιέργεια για τη βρωμοκαρυδιά ένιωσα. Επίσης λίγο βαρετά, διότι μερικά τραγούδια που ακούσαμε στην ομάδα, δεν μου άρεσαν. Τέλος, όταν μας διάβαζε η δασκάλα μας ένα μυθιστόρημα της Φράνση και του Νήλι, ξεκουράστηκα και ένιωσα χαρούμενη, γιατί μου άρεσαν αυτά που ήταν γραμμένα στο βιβλίο», Κ.- μαθήτρια Α΄ Γυμνασίου

«Ένιωσα ότι βρισκόμουν στην παλιά εποχή όπου τα παιδιά έπαιζαν στο δρόμο με μία πλαστική μπάλα και μικρά σχοινιά. Ένιωθα μέσα μου έναν συνεχόμενο άνεμο που σκόρπιζε μαζί με αυτόν χιλιάδες συναισθήματα και όνειρα πραγματοποιήσιμα ή όχι. Εκείνη την εποχή τα παιδιά έκαναν όνειρα ελπίζοντας για ένα καλύτερο μέλλον. Κάποιοι το κατάφερναν κάποιοι όχι. Παλιά άμα περνούσες στο δρόμο ιδιαίτερα στα στενά άκουγες τις χιλιάδες φωνές των μικρών παιδιών. Άλλοτε ακουγόντουσαν για καλό σκοπό και άλλοτε για όχι», Χ. – μαθήτρια Β΄ Γυμνασίου

«Φαντάστηκα ότι το δέντρο βρωμοκαρυδιά ενώ ήταν ριζωμένο στο έδαφος θα ήθελε να βγει από εκεί και να μπορεί να περπατήσει. Να νιώθει ελεύθερο όπως εμείς οι άνθρωποι. Όσο είναι ριζωμένο και δεν μπορεί να κάνει τίποτα, νιώθει μεγάλη στενοχώρια. Περιμένει από εμάς τους ανθρώπους να το ποτίσουμε κι εμείς εάν έχουμε χρόνο το κάνουμε. Είναι πολύ άδικο και θα πρέπει να φροντίζουμε κάθε φυτό ή δέντρο διότι  αυτά μας προσφέρουν πολλά και είναι κρίμα εμείς να μην ασχολούμαστε καθόλου», Ι. – μαθήτρια Β΄ Γυμνασίου

Ένα τραγούδι για τον μυστικό κήπο

img_20161029_104856

«Είμαστε στον κήπο μας τον ωραίο,

γι’ αυτό όλοι να φωνάζουν ο,ε,ο!

Άλλοι τα χαρτιά τα σκίζουν,

αλλά άλλοι προτιμούν να ζωγραφίζουν.

Δεν ξέρω τίποτα άλλο να πω,

όμως θέλω να πω κι ένα YO!

Αν δεν πιστεύεις αυτό που σου είπα για τον κήπο

πήγαινε να ακούσεις ΥΠΟ.

Δεν χρειάζεται τίποτα άλλο να πω

γιατί αυτόν τον κήπο τον κέρδισα εγώ.

Στον κήπο αυτό έχουμε πολλά χρώματα,

θα βάλουμε και αρώματα.

Τα σπίτια είναι μπλε,

εγώ άμα σου ραπάρω,

θα σε κάνω κομπλέ.

Όλα αυτά που σου λέω είναι αλήθεια

και άμα δε με πιστεύεις,

άκου παραμύθια.»

Στίχοι, μελωδία, ερμηνεία: Μεμ., μαθητής Α΄Γυμνασίου

Ζωγραφιές: Ντ.- μαθήτρια Β΄Γυμνασίου, Μεμ.- μαθητής Β΄Γυμνασίου, Κλ.- μαθητής Β΄Γυμνασίου