Μικρές ιστορίες από τον Μυστικό Κήπο

Η Νέλα

Τη γάτα μας τη λένε Νέλα. Έχει χρώμα μαύρο και έρχεται στον κήπο για να τον προστατεύει και να βρίσκει την τροφή της. Πριν, αυτή η γάτα ήταν στην Ιερά Οδό και τη φρόντιζε μια γριά που τη λέγανε Μαρία και όταν έφυγε η γάτα από εκεί έκλαιγε η γριά. Η Νέλα ήρθε στον Μυστικό Κήπο και κυνήγαγε όλη μέρα. Και το αγαπημένο της λουλούδι είναι το τριαντάφυλλο και πέρναγε ωραία. Τέλος.

και ο Μανιάτης

Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε μια ομάδα που λεγότανε Μυστικός Κήπος. Εκεί ήταν μια ηρωίδα που τη λέγανε Ελένη. Αυτή ήταν καλύτερη από όλους και ευγενική και βοηθούσε τους άλλους που δεν ξέρανε καλά. Όταν τέλειωνε ο Μυστικός Κήπος, πήγαινε στο σπίτι, έκανε τα μαθήματά της και διάβαζε πολλά βιβλία. Μια μέρα πήγε με τις φίλες της και κάνανε βόλτα, μιλάγανε και γύρισε σπίτι.

Μια μέρα που άρχισε ο Μυστικός Κήπος, ήρθε ένας καινούριος στην ομάδα που τον λέγανε Μανιάτη και αυτός δεν ήξερε τίποτα και όλοι τον κοροϊδεύανε. Εκτός από την Ελένη που ήταν ευγενική.

Η Ελένη μια φορά του μίλησε του Μανιάτη κι εκείνος της λέει, “Τι κάνεις;”

Καλά είμαι”, απάντησε η Ελένη.

Δεν ξέρω γιατί όλοι με κοροϊδεύουνε και δεν νιώθω καλά”, της είπε ο Μανιάτης.

Μην ανησυχείς, θα το κανονίσω εγώ, εντάξει;” είπε η Ελένη.

Εντάξει, γεια σου, Ελένη”.

Γεια σου, θα τα πούμε, Μανιάτη”.

Η Ελένη όταν πήγε σπίτι, βρήκε ένα σαλιγκάρι, το έβγαλε απαλά έξω από το σπίτι και το σαλιγκάρι έφυγε. Την άλλη μέρα, η Ελένη μίλησε για τον Μανιάτη στους άλλους και είπε: “Να μην τον κοροϊδεύετε ποτέ τον Μανιάτη!”.

Εντάξει!”, συμφώνησαν οι άλλοι.

Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα

Ανγκόν

*****

Η γάτα στον κήπο

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μεγάλη οικογένεια που ήταν πλούσια. Είχαν έναν κήπο που τον είχαν ονομάσειΟ μυστικός κήπος”, όπου φύτευαν λουλούδια. Η οικογένεια αυτή ήταν καλή και είχαν και παιδιά. Αγαπούσαν πάρα πολύ τον κήπο τους. Όμως μια μέρα που δεν ήταν κανείς στο σπίτι, είχε μπει μια γάτα και τα είχε χαλάσει όλα. Η οικογένεια, όταν είδε τον κήπο έτσι, έπαθαν σοκ και λυπήθηκαν. Η γάτα το είχε συνηθίσει, να έρχεται και να χαλάει τα πάντα. Την επόμενη μέρα, τα παιδιά πήγαν να δουν τον κήπο και είδαν ποιος το έκανε. Κάθισαν και κουβέντιασαν γιατί τα χαλάει, η γατούλα είπε την ιστορία της ζωής της, ότι δηλαδη δεν έχει οικογένεια, όλο γυρνάει στο δρόμο, δεν την αγαπάει κανείς και γιαυτό ζηλεύει. Η οικογένεια αυτή την αγάπησαν πολύ τη γατούλα και αποφάσισαν να την υιοθετήσουν. Το ίδιο τους αγάπησε και η γάτα. Από εκείνη την ημέρα, η γάτα δεν χάλαγε πια τίποτα στον κήπο.

Μπελκιά

*****

Η Ρέλα από το Λονδίνο

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια γάτα που την έλεγαν Ρέλα. Το χρώμα της ήταν μαύρο και είχε πράσινα μάτια. Ήταν από το Λονδίνο και ήθελε να φύγει από κει γιατί βαρέθηκε κάθε μέρα να βρέχει. Και είπε θα πάει ένα ταξίδι. Σκέφτηκε να πάει στον Μυστικό Κήπο γιατί έχει τα αγαπημένα της λουλούδια, ενώ στο Λονδίνο δεν είχε. Έτσι ξεκίνησε να περπατάει κι όλο έβρεχε, έβρεχε, έβρεχε. Όμως τι να κάνει; Συνέχιζε. Κι επιτέλους έφτασε στον Μυστικό Κήπο. Καθότανε σε μια άκρη κι έβλεπε τα παιδιά και την οικογένεια. Μόλις σκοτείνιασε, τα παιδιά και η οικογένεια μπήκαν μέσα στο σπίτι. Τότε, αφού περίμενε δύο ώρες, η Ρέλα πήγε μέσα στον κήπο. Κι έσκαψε το χώμα, έφαγε τα λουλούδια κι έκανε χάλια τα πάντα. Την άλλη μέρα τα παιδιά και η οικογένεια σηκώθηκαν, έκαναν το πρωινό τους και βγήκαν στον Μυστικό Κήπο. Όμως η Ρέλα είχε κρυφτεί. Είπε ότι θα μπει πάλι το βράδυ.

Όταν είδαν έτσι τον κήπο, στενοχωρήθηκαν πολύ. Πήγανε να αγοράσουν καινούρια φυτά και άρχισαν να φυτεύουν. Μετά έγινε μεσημέρι και φάγανε το μεσημεριανό τους. Βγήκαν όλοι στον κήπο αλλά η Ρέλα δεν είχε έρθει ακόμα. Τα παιδιά και η οικογένεια βγήκαν έξω και καθόντουσαν στον κήπο το απόγευμα. Βράδιασε πάλι και μπήκαν μέσα στο σπίτι. Αφού πέρασαν δύο ώρες, ήρθε ξανά η Ρέλα και χάλασε τον κήπο. Την άλλη μέρα ξύπνησαν, έφαγαν το πρωινό τους και είδαν πάλι τον κήπο χάλια! Τον φτιάξανε, περίμεναν να περάσει το μεσημέρι και να φτάσει πάλι βράδυ για να βρουν τη γάτα και να της μιλήσουν. Η Ρέλα εξήγησε τότε τι είχε πάθει στο Λονδίνο που έβρεχε και δεν είχε λουλούδια και η οικογένεια της είπεΈλα να ζήσεις μαζί με εμάς”. Η Ρέλα απάντησεΝαι”! Κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα

Ραζιέ

*****

Βόλτα στον λόφο

Εκείνη τη μέρα που πήγαμε στου Φιλοπάππου και περιπλανιόμασταν στα μονοπάτια του Πικιώνη, ο ήλιος σταμάτησε να φωτίζει, ο χρόνος σταμάτησε να γυρνάει, όλοι άρχισαν να μοιάζουν όμοιοι σαν τα ανθρωπάκια του Γαΐτη, το περιβάλλον άρχισε να λιώνει, ακόμα και το παιδί που κάθεται στο μακρινό παγκάκι και διαβάζει κόμικς και η γάτα που σκάβει το χώμα γύρω από την ελιά. Όλα σταματάνε σιγά σιγά, ο χρόνος γίνεται όλο και πιο αργός, τα φυτά κοιτάζονται, ο βασιλικός ψιθυρίζει στις πιπεριές, τα γεράνια συνομιλούν, οι τηλέγραφοί μας διασυνδέονται, οι πάπυροι στρέφονται προς το σκοτάδι, όλα αρχίζουν να γίνονται σκόνη, εξαφανίζονται και όλα γίνονται μαύρα. Το άπειρο, το τίποτα εμφανίζεται, το τίποτα, το μαύρο, ολομόναχος κοιτάζοντας γύρω, ψάχνοντας για πληθυσμό διαφορετικό όπου όλοι δεν είναι όμοιοι, ψάχνοντας προσωπικότητες κι έτσι το συναίσθημα χάνεται, δεν υπάρχει, χάνονται και τα χαρακτηριστικά, οι αισθήσεις και μένει το τίποτα. Νομίζω ότι αυτό είναι το τέλος, μάλλον πέθανα, αυτό ήταν το τέλος, αλλά μετά ξυπνώ και βλέπω ότι έχω πέσει σε ένα μονοπάτι του Πικιώνη, γύρω μου αγαπητοί άνθρωποι. Μάλλον αυτό δεν ήταν το τέλος, όσο κι αν φαινόταν, μπορεί να ήταν ο θάνατος, αλλά μπορεί και η πραγματικότητα

Σαλή

Advertisements